[Team ACD]

Serieuze fokkers fokken met hun rashonden omdat ze, als het even mogelijk is, hun geliefde ras willen verbeteren.
Deze fokkers fokken met “papieren”, die bij de ouders van hun toekomstige nestje horen.

Niet serieuze “fokkers” fokken met hun “rashonden”, meestal een teefje, omdat een nestje ze zo leuk lijkt.
Omdat ze hun eigen hond zo geweldig vinden. Omdat iemand een pupje van hun hond wil. Of kort door de bocht omdat ze hun portemonnee willen vullen omdat dit ras op dit moment populair is. (Commissaris Rex, Marley and me, 101 Dalmatiërs, Lassie, Beethoven, de ongelooflijke reis, Turner and Hooch, het ras van President Obama, het hondje van Paris Hilton etc.).
Hun hond heeft immers, in het beste geval, een goed karakter. Dus wat nou papieren? Onzin!
Niet gehinderd door enige kennis van anatomie, eigenschappen van het betreffende ras en inzicht in de fokkerij fokken deze vermeerderaars er lustig op los.
Marktplaats staat er vol mee, en de pups kunnen voor een appel en een ei weg.

De voordelen van een pup kopen bij een serieuze fokker, die zich verdiept heeft in het ras en weet waarmee hij bezig is, zijn legio.
Er zijn nou eenmaal rassen waar een hoop afwijkingen in geslopen zijn in de loop der jaren, en met behulp van een goede rasvereniging met aangesloten fokkers die hun “vak” als serieus beschouwen, wordt geprobeerd deze afwijkingen in de kiem te smoren of uit te bannen.
En ja, daar zijn toch echt papieren voor nodig. Plus de nodige kennis van de fokker over de sterke en de minder sterke punten van zijn ras, de rasspecifieke eigenschappen en werkeigenschappen.
Andere voordelen zijn dat je als pupkoper bij een goede fokker altijd bij hem terecht kunt in het geval van problemen, hetzij in de opvoeding, hetzij in een ander probleem.
Deze fokker zal zijn gefokte pup ook in de meeste gevallen terug nemen in het geval de hond niet meer bij zijn eigenaren kan blijven door wat voor omstandigheden dan ook.
In het slechtste geval zal hij bemiddelen om de hond te herplaatsen.
De erkende fokker die dit onverhoopt niet wil doen, is niet goed bezig en kunnen we ook scharen onder de “niet serieuze fokkers”.

Maar wat komt er voor de serieuze fokker nou eigenlijk allemaal kijken?
De ouderhonden moeten getest worden op tal van afwijkingen die in het ras voorkomen. Dit verschilt uiteraard per ras maar het minimale bij de meeste rashonden is toch wel de heupdysplasie.
Bij andere rassen komt er nog meer bij kijken, bijvoorbeeld het uitsluiten van epilepsie. Of DNA testen (dat kan zijn om de hond te identificeren zodat er geen fraude gepleegd kan worden. Maar het kan ook gaan om te zien of hij vrij, drager of lijder is van een oogafwijking of bepaalde neurologische aandoeningen). Elleboogdysplasie of andere skeletafwijkingen en doofheid komen soms ook aan de orde.
Dit is een kleine greep van afwijkingen en aandoeningen die kunnen voorkomen in hondenrassen. Ook in de rashonden zonder stamboom, die voor weinig op Marktplaats staan! Eigenlijk juist in deze groep omdat er nergens op gelet wordt, behalve op de lieve blik in de ogen van de moederhond 
Bij veel hondenrassen is er een aanlegtest nodig voor het werk waarvoor ze oorspronkelijk bedoeld zijn. Het gaat dus niet alleen maar om het leuke uiterlijk, ook de werkeigenschappen moeten aanwezig zijn. Er kan dus een MAG test, een herdingtest of een jachtproef geëist worden.
Daarnaast zou de hond ook nog rastypisch moeten zijn, wat dus inhoudt dat de fokker toch echt een paar keer zijn hond moet laten zien op een hondenshow.
En dát kan alleen maar met een hond met papieren.

En waar zijn dan die stambomen voor nodig waar de meeste fokkers zo hoog over opgeven? Voor de meeste mensen is een stamboom niet meer dan een vodje met wat namen, met in het beste geval wat uitslagen van een HD onderzoek. Maar het behelst nog wel wat meer dan dat.
Stambomen zijn nodig om te bekijken tot in welke generatie je bijvoorbeeld terug kunt fokken zonder dat je problemen krijgt. Ook voorgaande combinaties die leiden tot aan de hond die de fokker heeft, of de reu die hij wil gaan gebruiken voor zijn teef, zijn te achterhalen. Zo zijn in veel gevallen ook broers en zussen van voorgaande combinaties te traceren. Dat is handig omdat bepaalde combinaties toch niet je dat waren, maar alleen gefokt is met een hond uit een bepaald nest die voldeed aan de eisen.
Bijna elke rasvereniging houdt er tegenwoordig wel een database op na waarop uitslagen en resultaten van gefokte honden vermeld staan. En natuurlijk is in deze tijd ook internet hiervoor een belangrijk medium.

En ja, bovenstaande kost de fokker geld. Daarom zijn honden met papieren ook duurder in aanschaf dan honden zonder papieren. De stamboom zelf kost een fractie van de pup zelf, (het is dus absolute onzin dat een pup elders maar de helft zou moeten kosten als je er de stamboom niet bij wilt), maar de kosten om het fokken heen door de liefde die de fokker voor zijn ras heeft, alle testen die hij zijn honden moet laten ondergaan en het met zorg een goede reu voor zijn teef uitzoeken… Ja, dat kost veel geld.

En helaas, dan nóg, na alle moeite die de fokker heeft gedaan, wil het niet zeggen dat men een absoluut gezonde hond koopt, die een prima karakter heeft en geschikt is voor het werk waarvoor hij gefokt is.
Het blijft levende have. En bovendien speelt uiteraard de opvoeding door de eigenaar een heel grote rol.

Maar het is ook statistisch vastgesteld dat een hond die met zorg gefokt is, en dus duurder is in aanschaf, over het algemeen een stuk goedkoper is in onderhoud. Een belangrijk deel daarvan is de dierenarts.
De verhalen zijn wel bekend: mensen die voor weinig geld een hondje kochten bij iemand die er met zijn pet naar gooide, of erger nog, uit een puppyfarm, zeggen later dat ze aan dierenartskosten zoveel geld kwijt waren dat ze bij een erkende, serieuze fokker drie hondjes met papieren hadden kunnen kopen.
Goedkoop is dus ook in dit geval meestal duurkoop.

Tot slot is het lukraak fokken van rashonden zonder papieren niet erg eerbiedig naar de mensen die ooit, decennia lang geleden, met grote zorg een bepaald ras ontwikkeld hebben. Ook deze mensen hielden toen al een stamboek bij en noteerden de specifieke eigenschappen van elke hond.
Deze mensen zouden zich omdraaien in hun graf als ze zouden weten hoe er nu met hun, met liefde gecreëerde ras, omgesprongen werd.
En natuurlijk is het voor de fokkers die serieus met hun ras bezig zijn ook een grote doorn in het oog.

Maar laten we het eens hebben over de “bewuste” kopers van rashonden zonder stamboom.
Een koper die bewust naar een “rashond” zonder stamboom zoekt, en uiteraard vindt en krijgt wat hij zoekt, misbruikt de fokkers die er alles aan doen om een hond met stamboom te fokken: zij hebben alle kosten en doen dus alle moeite om een ras in stand te houden of te verbeteren.
Een vermeerderaar echter, die zich nergens wat van aantrekt, lift lekker mee op het succes van een ras en verkoopt zijn goedkope “made in China” pups alsof het echte rashonden zijn. Begeleid met het praatje dat ze helemaal echt zijn en dat alleen die testen en stambomen de honden maar duur maken gaan ze als warme broodjes over de toonbank.
Voorts kan de eigenaar van de stamboomloze pup fijn tegen iedereen vertellen dat hij een echt ras heeft. En dat hij er niet meer dan de helft voor betaald heeft.
En bovendien: een hond zonder stamboom, en dus rasloze hond, is toch veel sterker. Deze koper is dubbel zo slim geweest, denkt hij.

Daarbij komt nog dat verreweg de meeste “rashonden” die in het asiel zitten, honden zijn zonder papieren. Omdat men er zo nodig mee moest fokken, omdat men zo nodig ook zo’n hond wilde hebben die ze op een uitlaatveldje of in een film hebben gezien, omdat men er niet te veel voor wilde betalen, omdat men niet wist wat het specifieke karakter van het betreffende ras inhield (en dat weet vaak de vermeerderaar zelf ook niet), omdat men het arme dier in een opwelling aanschafte, omdat men NU zo’n hond wilde hebben.
En omdat de vermeerderaar alleen maar positieve dingen te vertellen had over zijn ras. En aan elke Jan met de korte achternaam zijn pup verkocht…
Dus uiteindelijk is altijd de hond hier weer eens de dupe van.

Keesje.